فراز

فراز؛ بازتعریف دویدن در پارک نوشیروانی این پروژه در پارک نوشیروانی شهر بابل از یک نیاز ساده اما جدی آغاز شد: نبود فضایی پیوسته، ایمن و مناسب برای دویدن روزمره در دل شهر. هدف، اضافه‌کردن یک عنصر جدید به پارک نبود؛ بلکه یافتن راهی بود که بتواند این نیاز را بدون تصرف و تخریب ساختار موجود پاسخ دهد. در نتیجه، مسیر دویدن از سطح زمین جدا و به ارتفاع منتقل شد. این تصمیم بر دو اصل شکل گرفت: نخست، فاصله گرفتن دونده از آلودگی، ازدحام و تداخل‌های موجود در سطح پارک و ایجاد تجربه‌ای آزادتر و پیوسته‌تر از حرکت؛ و دوم، حفظ بافت سبز و جریان طبیعی پارک بدون اشغال زمین و حذف فضاهای موجود. سازه به‌جای آنکه سطح تازه‌ای را تصاحب کند، بر فراز پارک حرکت می‌کند و اجازه می‌دهد فضای زیر آن همچنان بخشی فعال از زندگی روزمره پارک باقی بماند. مسیر با هندسه‌ای سیال، خود را با منظر، پوشش گیاهی و فضای باز تطبیق می‌دهد و دویدن را از یک فعالیت صرفاً ورزشی به تجربه‌ای متفاوت از حرکت، ارتفاع و تماشای شهر و طبیعت تبدیل می‌کند. اینجا معماری نه یک مانع در پارک، بلکه لایه‌ای تازه بر فراز آن است.